Soms voel je van bij het aanbreken van de dag al een lichte weerstand omdat je weet dat je met een kaars, die maar enkele uren brandt, weer de mijn in moet. Met beitel en moker je steeds dieper in het duister zal afdalen, ondertussen aandachtig luisterend of de kanarie nog fluit. Tegen de avond zal je langs dezelfde ladder als langs waar je de schacht in ging, terug naar boven klimmen. In de binnenzak van je stofjas een fossiel, een kristal, een schilfer, of een scherf waar je natuurlijk al tevreden mee bent. Uit het duister tevoorschijn komend zie je nog net de laatste stralen van de dag achter de horizon verdwijnen en de eerste bloesems aan je driejarige amandelboom in de tuin, sluiten in hun tere witte kelkjes een saffraan rode droom. Voor je ogen van vermoeidheid dichtvallen bekijk je door de loep één voor één je vondsten en blijken die blinkende dingen geen kostbaar gesteente maar gewoon glas en schittert de punt van de afgespoelde beitel ineens veel meer. Uiteindelijk val je uitgeput van het kappen en vijlen, door de lange schacht van de nacht in de goudzeef van de slaap. Onrust cirkelt rond de flakkerende vlam. 

20170316_121854_resized 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s