Je gaf de indruk gered te zijn, maar je was niet gered. Je speelde de geredde. Een rol die je je uit het voorbije leven moeiteloos herinnerde. Zoals alle rollen die je niet altijd op het lijf geschreven stonden, maar toch tot de laatste noten uitgezongen had. Het leek geloofwaardig want je zag een zekere opluchting in hun ogen. Ogen die je lange tijd bezorgd en met een lichte paniek hadden gade geslagen. Verbaasd toekeken hoe je iedere keer, als na een Shakespeariaanse storm, ongeschonden weer tevoorschijn trad.
Ze hadden zich afgevraagd hoe je dat voor elkaar kreeg. Nu was er dus weer zo’n storm voorbij. En daar zat je dan. Ondergesneeuwd op de bergkam van het bestaan. Tsjilpend en kwetterend. In een nieuw veren pak. Wachtend tot iemand het goudbrokaten gordijn verschuift en de nachtegaal, gekooid tussen de rekwisieten, Siberisch verder zingt in jou.

thumbnail_20161227_085041_resized-2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s