Ik lig op mijn rug in de sneeuw en kijk naar de wolkenloze hemel.
De hemel is blauw, zoals de ogen van mijn Siberische husky Sveta.
Sveta draagt haar naam om mijn vader te eren, ik draag de naam van
mijn vader, om mijn dode broer te eren. Zo liggen wij tezamen,
ons lichaam tegen de aarde gedrukt, mijn vader, mijn broer, ik en mijn hond.
Ons gezicht, een schotwond in de sneeuw.

sveta

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s