Het kloppend hart van Signori Renato Bialetti

Op 11 februari 2016 las ik in een krantenbericht dat Signori Bialetti, de uitvinder van de Italiaanse percolator op 93-jarige leeftijd ter ziele was gegaan. Tot mijn grote verbazing was het zijn wens geweest om wat van hem overbleef, in een op zijn maat gemaakte wereldbekende achthoekige Bialetti te bewaren.

Zo geschiedde het dus dat Signori Bialetti op het kerkaltaar in Casale Corte in Piëmont, in een Mokka Express met een watertank van misschien wel honderden kopjes mokka opgeborgen werd. Toen ik het beeld zag ontstond er een niet geheel onbegrijpelijke, verpletterende associatie van gemalen koffie en de overblijfselen van Signori Bialetti in mijn hoofd. Daar had hij ons op Italiaanse wijze flink te grazen genomen. Nooit zouden wij nog naar onze op het vuur stomende, pruttelende percolator kunnen kijken zonder aan hem te denken. Voor altijd was hij op een gitzwarte
wijze onafscheidbaar van zijn Mokka Express. Nooit zouden wij hem nog achteloos kunnen weggieten, als droesem zou hij in de trechter van onze geest achterblijven. Bij iedere slok verplichtte hij ons met deze laatste uitgestorte wens, aan hem te denken, zonder het te willen of te wensen. We waren tot hem veroordeeld en ik nam er tot op zekere hoogte vrede mee, was het niet dat op een dag ook zijn hart in mijn Bialetti begon te kloppen.

Het was een ochtend waarop ik niet kon gaan werken omdat zich tijdens de nacht iets vreemds met mijn ledematen had voorgedaan. Mijn armen en benen waren plots bewegingloos geworden en als een lappenpop lag ik in mijn bed. Het was al tegen een uur of tien toen ik er min of meer in slaagde mij naar de keuken te slepen, in de veronderstelling mij met een extra sterke mokka terug op de been te helpen. Toen de koffie opborrelde sleepte ik mij met de Bialetti en mokkatas van Sant Eustachio terug naar bed, schonk mij een kopje in en ging zuchtend en uitgeput terug liggen. Ineens hoorde ik een gelijkmatig dof kloppen, ik legde mijn hand op mijn hart en luisterde, maar het geluid bleek niet uit mijn eigen lichaam te komen. Het geluid kwam links van mij, aan de kant van het nachtkastje waar de Mokka Express stond. Ik boog me voorover, naar het nachtkastje toe, en tot mijn schrik hoorde ik dat het gestaag kloppen uit de Bialetti kwam. Ik greep het handvat beet en schonk me nog snel een koffie
uit, in de hoop dat het kloppen dan zou ophouden. Maar het hield niet op.

Omdat niemand dit ooit zou geloven besloot ik het verschijnsel te filmen en terwijl mijn gsm alles registreerde, klopte het hart in de Mokka Express gewoon verder, en ineens wist ik waarom. Signori Bialetti had er zich immers in laten opbergen, opsluiten, en was nu op zijn beurt veroordeeld om overal rond te zwerven. In alle Mokka Expresso’s ter wereld klopte kortstondig zijn hart. Na een tijdje voelde ik enige vertwijfeling, ik had net de laatste koffie uitgedronken en de pot was nu helemaal leeg. Wat moest ik doen. Alleen de droesem lag nog in de trechter filter tussen de watercontainer en de koffiepot geperst. Ik legde mijn hand op het deksel dat nog warm aanvoelde. De aangename warmte stroomde langs mijn handpalm naar mijn hart, en ik luisterde nog heel lang en onbeweeglijk, tot de hartklop van Signori Bialetti heel geleidelijk in mijn hart oversloeg.

 

foto-op-10-07-16-om-06-30

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s